SAKRAMENT POKUTY

SAKRAMENT POKUTY

 

 

Sakrament spowiedzi został ustanowiony przez Jezusa, który władzę odpuszczania grzechów dał Apostołom, a oni przekazali je kapłanom.

Jezus powiedział do Apostołów: ‘Weźmijcie Ducha Świętego, którym grzechy odpuścicie, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie są im zatrzymane’ (por. KKK 1461-1462).

Przystępując do spowiedzi należy wyznać swoje grzechy przed kapłanem, który w imieniu Boga nam je odpuszcza. Mówi on: „JA ODPUSZCZAM CI GRZECHY W IMIĘ OJCA I SYNA I DUCHA ŚWIĘTEGO

Przez grzech człowieka rozumiemy wykroczenie przeciw rozumowiprawdzie i prawemu sumieniu. Jest brakiem prawdziwej miłości do Boga i bliźniego z powodu niewłaściwego przywiązania do pewnych dóbr. Rani on naturę ludzką człowieka. Jest obrazą Pana Boga,nieposłuszeństwem i buntem względem Niego. Grzech niszczy w nas życie Boże i rani cały Kościół. Grzech jest ‚miłością siebie, posuniętą aż do pogardy Boga‚ (por. KKK 1849-1850).

Najważniejszą pomocą w przygotowaniu do sakramentu pokuty i pojednania, jest szczera,otwarta wytrwała modlitwa do Ducha Świętego, który przychodzi i objawia nam prawdę o nas samych. Poza moditwą nie można zapominać o wiedzy, którą można zdobyć dzięki odpowiedniej lekturze, która z kolei będzie wyczulała nasze sumienie na sprawy naszej moralności, a co za tym idzie będzie formowała nasze życie duchowe

Praktyczną pomocą, aby dobrze przeżyć spowiedź są warunki dobrej spowiedzi. Oto one: 

  1. rachunek sumienia – zaczynając od modlitwy do Ducha Świętego przechodzi się do przypomnienia sobie wszystkich popełnionych grzechów od ostatniej dobrej spowiedzi. Rachunek sumienia należy przygotować w świetle słowa Bożego. Najbardziej nadają się do tego teksty, których należy szukać w Dekalogu i w katechezie moralnej Ewangelii i Listów Apostolskich: w Kazaniu na Górze i pouczeniach apostolskich (KKK 1454).Pomocą mogą być także modlitewniki z zamieszczonym rachunkiem sumienia. Warto odpowienią ilość czasu spędzić nad rachunkiem sumienia, aby później mieć poczucie, że wszystkie grzechy zostały wyznane. Gdy ktoś się boi, że czegoś zapomni, może sobie wynotować grzechy na kartce i z nią przyjść do kapłana.
  2. żal za grzechy – jest to ból duszy i znienawidzenie popełnionego grzechu z postanowieniem niegrzeszenia w przyszłości (KKK 1451). Żal za grzechy zajmuje pierwsze miejsce wśród aktów człowieka przystępującego do spowiedzi.
  3. mocne postanowienie poprawy – jest integralnie złączone z żalem za grzechy. Chodzi oszczerą wolę poprawy i przemiany życia, o pragnienie nawrócenia, konkretnego i trwałego. Dokonuję ono na płaszczyźnie decyzji i deklaracji wobec Boga oraz praktycznie w usunięciu wszystkich okoliczności i trwałych sytuacji, które pomagają w grzechu np. gdy ktoś chce skończyć z kradzieżą, musi opuścić gang, jeśli do niego należy; gdy ktoś chce żyć w czystości musi uregulować sprawę zamieszkania z partnerem przed ślubem.
  4. szczera spowiedź – wyznanie grzechów wobec kapłana jest istotnym elementem sakramentu spowiedzi. Wyznanie ma być szczerejasne i pełne (wszystkie grzechy od ostatniej dobrej spowiedzi, nawet gdyby ona była wiele lat temu). Choć wyznaniu niektórych grzechów może towarzyszyć poczucie wstydu i strachu, należy jednak przemóc się wewnętrznie i podjąć ten trud. Do ważności spowiedzi należy wymienienie wszystkich grzechów śmiertelnych, które się pamięta, a nie tylko wybranych.
  5. zadośćuczynienie – krótko mówiąc jest to naprawienie szkody jaką przez grzech wyrządziło się bliźniemu, np w przypadku kradzieży oddanie skradzionej rzeczy lub w inny sposób wynagrodzenie pokrzywdzonej osobie. Na płaszczyźnie wewnętrznej zadośćuczynieniem jestodprawienie pokuty zadanej przez spowiednika.

Pan Bóg w spowiedzi naprawia relację między sobą grzesznikiem, daje łaskę uświęcającą, leczy rany zadane przez grzech, a także daje człowiekowi Ducha Świętego, aby ten mógł żyć pełnią życia.

 

 

 

SAKRAMENT CHRZTU ŚWIĘTEGO

SAKRAMENT CHRZTU ŚWIĘTEGO

 

Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w Imię Ojca i Syna i Ducha Świętego” (Mat 28, 19)

Chrzest św. jest to oierwszy i najpotrzebniejszy sakrament, w którym człowiek otrzymuje odpuszczenie grzechu pierworodnego i wraz z łaską uświęcającą czyni nas członkami Kościoła. Pan Jezus ustanowił chrzest św. po swym zmartwychwstaniu i polecił apostołom udzielać go innym następującymi słowami: Idźcie i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w Imię Ojca i Syna i Ducha Św.; uczcie je zachowywać wszystko, co wam powiedziałem. (Mt 28, 19-20). Chrzest jest koniecznie potrzebny do zbawienia (daje pierwszy raz łaskę uświęcającą) i z wyraźnego rozkazu Chrystusa: „Kto uwierzy i przyjmie chrzest będzie zbawiony, kto nie uwierzy będzie potępiony” Istotny obrzęd chrztu polega na zanurzeniu kandydata w wodzie lub polaniu wodą jego głowy z równoczesnym wezwaniem Trójcy Świętej, to znaczy Ojca, Syna i Ducha Świętego. Od najdawniejszych czasów chrzest jest udzielany dzieciom, ponieważ jest łaską i darem Bożym, które nie zakładają ludzkich zasług. Wejście w życie chrześcijańskie daje dostęp do prawdziwej wolności. Jeśli chodzi o dzieci zmarłe bez chrztu, to Kościół zachęca nas do ufności w miłosierdzie Boże wobec tych dzieci i do modlitwy za nie. Chrztu można udzielić tylko raz w życiu (wyciska na duszy niezatarte znamię) i jest on ważny nawet wtedy, gdy był przyjęty i innej wspólnocie chrześcijańskiej. W razie niebezpieczeństwa śmierci nieochrzczonego każda osoba (nawet niewierząca) może udzielić mu chrztu, pod warunkiem że ma intencję uczynienia tego, co czyni Kościół, i trzykrotnie poleje wodę głowę kandydata, mówiąc: „N. (tu wymienia imię) Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Informacje na piśmie o udzielonym „chrzcie z wody” należy przekazać do parafii rodziców dziecka. Przy chrzcie są obecni również chrzestni, którzy wyznają razem z rodzicami wiarę Kościoła, w której dziecko otrzymuje chrzest, a po chrzcie mają wspierać rodziców w staraniu o to, by dziecko doszło do wyznawania wiary i wyrażało ją życiem. Dziwne wydaje się sprowadzanie roli chrzestnych przede wszystkim czy jedynie do zakresu obdarzania chrześniaka prezentami.

 

  1. Chrzestnymi mogą być tylko wierzący i praktykujący!!! katolicy, którzy ukończyli 16 lat, byli bierzmowaniinie i nie żyją w niesakramentalnych związkach małżeńskich.
  2. Chrzestni z kancelarii parafii, w której mieszkają, winni dostarczyć zaświadczenie zezwalające im na bycie chrzestnym oraz potwierdzenie przystąpienia do spowiedzi św. Chrzestnymi mogą być osoby przeciwnych płci (w wyjątkowych wypadkach wystarczy jeden chrzestny). Rodzice przynoszą ze sobą metrykę urodzenia dziecka dziecka.